Beau van Erven Dorens

Dag vrienden,

Ik zal mij eens wat vaker op deze site toeleggen. De chaoot in mij legt zich toe op alles, van dagboeken, tot krantenkantlijnen en servetten. Het zal nooit worden gezien, maar ik ben er nu, dit is het, zondagavond 13 november, en ik luister naar de nieuwe plaat van Julie Clerc. Vetrouwde muziek. Nog even tien keer luisteren en dan de cijfers uitdelen. Morgen de nieuwe van Spinvis halen!

De marathon van New York was weer geweldig. Ik heb er alles aan gedaan maar ik was dit jaar toch iets minder voorbereid dan vorig jaar. Dat had ook te maken met mijn schaatsavontuur… Vrijdag schaatste ik nog de 5 km in Thialf (9:36) en zondag liep ik de marathon (3:58:44) met mijn twee grote marathonvrienden Chris en Bas. Hierboven een verslag van dat avontuur.

En hieronder een column in het Parool

Mauro

Hai Mauro, hier Beau. Ik ben presentator van laagdrempelige televisieprogramma’s bij SBS6. We kennen elkaar niet, jij en ik, maar ik wou dat ik wat voor je kon doen man. Ik heb zelf vier jongens en als ik zie wat jou wordt aangedaan, schieten de tranen in mijn ogen. Daar zit je met je pleegouders lekker thuis in het Limburgse Oostrum. Negen jaar lang heb je daar mogen wonen en leren en leven en liefhebben en nu moet je terug naar Angola, waar je niemand kent en de taal niet spreekt en bang bent en niet wil zijn. Het is iets onwerkelijks dat de Nederlandse overheid jou negen jaar lang laat wachten op een oordeel. Een misdaad op zich. Het is onmenselijk. Negen jaar psychologische marteling. Welke advocaten en welke instanties zijn zo door en door rot en gemeen dat ze je zó lang tussen hoop en vrees laten leven. Wat een schande. Weg met ze! Verketter ze! Gooi hun ruiten in! Bespuug ze! Een crimineel systeem. Dat is nou een bezetting waard. Wat moeten jullie hebben geleden, al die jaren, in de wetenschap dat je misschien ooit weg zou moeten.

Nu is dat moment daar. Minister Leers wil je terugsturen naar Angola. Hij is ‘een instrument’, zegt-ie. Angola. Kijk op de kaart nog maar even waar het is. Volgens Buitenlandse zaken moet je daar ‘waakzaamheid betrachten’. De Belgische overheid is minder optimistisch, zij raden een reis af. Jij, gevluchte, verwesterde Mauro, jij gaat daar een hel tegemoet. Dus als het zo ver is, ga niet. Vlucht. Kom bij mij. Hier in huis zaten in de oorlog ook onderduikers. En toen had je ook al mensen die ‘een instrument’ waren. Maar dat kan niet. Een mens is geen instrument. Een piano is een instrument. Een mens is een mens, met een hart en een gevoel voor goed en kwaad. Laat Leers maar komen. De pianospeler. Dat varken met zijn schijnheilige CDA-vriendjes. De eerste krijgt een kopstoot, de tweede rijg ik aan mijn zwaard.